czwartek, 6 maja 2021

|WYWIAD| Co si臋 dzieje z naszymi 艣mieciami? Rozmowa z pracowniczk膮 Zak艂adu Utylizacji w Gda艅sku

 

Odpady


Produkujemy coraz wi臋cej odpad贸w, a konsekwencje tego s膮 bardziej widoczne. Opakowania s艂u偶膮 nam przez kilka minut, a nast臋pnie l膮duj膮 w koszu na 艣mieci. Mo偶na powiedzie膰, 偶e co z oczu, to z serca. Jednak 偶ywot 艣miecia nie ko艅czy si臋 na naszym 艣mietniku. Co dzieje si臋 dalej z naszymi odpadami? Dzi臋ki wywiadowi, kt贸ry udzieli艂a mi moja kole偶anka Natalia, mo偶emy zajrze膰 za kulisy Zak艂adu Utylizacyjnego w Gda艅sku. 


Pracujesz w Gda艅skim Zak艂adzie utylizacji, mo偶esz co艣 wi臋cej powiedzie膰 o swoim stanowisku?


Jestem m艂odszym inspektorem ds. ewidencji odpad贸w w Zak艂adzie Utylizacyjnym. Moja praca polega na ewidencji odpad贸w,  jakie przyjmuje zak艂ad. Do tego celu s艂u偶y mi Polska Baza Danych Odpad贸w, za kt贸rej pomoc膮 kontroluje ilo艣膰 odpad贸w w Zak艂adzie. S艂u偶y to do tworzenia raport贸w i og贸lnego ogl膮du, ile 艣mieci przyj膮艂 zak艂ad. 


Ile dziennie odpad贸w komunalnych trafia do Gda艅skiego Zak艂adu Utylizacji?


Nie mo偶na poda膰 konkretnej ilo艣ci, poniewa偶 jest zmienna i zale偶y od dnia, ale w przybli偶eniu zaci膮gam do systemu kilkaset ton dziennie.



Kilkaset ton dziennie z samego Gda艅ska?


Niestety tak, dochodz膮 do tego odpady komunalne z gmin takich jak Pruszcz Gda艅艣ki, Kolbudy, 呕ukowo


Na waszej stronie internetowej w zak艂adce "zak艂ad w liczbach" widnieje informacja o tym, 偶e w 2019 roku uda艂o si臋 odzyska膰 30 000 ton surowc贸w z odzysku, w por贸wnaniu do tego ile dziennie przyje偶d偶a na sortowni臋 艣mieci, to wydaje si臋 bardzo ma艂o.


My艣l臋, 偶e wynika to z nieodpowiedniej segregacji 艣mieci przez mieszka艅c贸w.


No w艂a艣nie, ta segregacja bardzo mnie ciekawi. Wiele os贸b m贸wi, 偶e segregacja nie ma sensu, 偶e 艣mieciarka przyje偶d偶a i wszystko wrzuca do jednej komory. A jak jest naprawd臋?


To nie jest tak, jak ludzie my艣l膮. Nic nie trafia do jednego wora. Ka偶da 艣mieciarka posiada specjalne komory na bio, plastik, papier, szk艂o i zmieszane. Ponadto w zak艂adzie mamy sortownia odpad贸w selektywnie zebranych i zmieszanych; system kompostowni odpad贸w biologicznych wraz z biofiltrami; kwatery sk艂adowe odpad贸w komunalnych wraz z systemem odgazowania; bioelektrownia neutralizuj膮ca gaz sk艂adowiskowy; podczyszczalnia 艣ciek贸w technologicznych odciek贸w z terenu zak艂adu. Nie istniej膮 one bez przyczyny. Mog臋 uspokoi膰 i zapewni膰, 偶e sortowanie nie idzie na darmo. 

Wysypisko 艣mieci Gda艅sk

Mimo wielu lat edukacji nadal 藕le sortujemy 艣mieci. Czy je艣li wrzucimy zat艂uszczony karton po pizzy do papieru, to dla pozosta艂ej tektury nie ma ju偶 nadziei? 



Tak, po prostu t艂uste kartki si臋 nie rozk艂adaj膮 i powinno si臋 je wyrzuca膰 do czarnego kosza na odpady zmieszane. W Gda艅sku papier r臋cznikowy powinien by膰 wyrzucony do kosza z bioodpadami. Tak samo jest z mi臋sem, surowe mi臋so idzie do czarnego kosza a sma偶one lub gotowane do br膮zowego bio.  Oczywi艣cie ko艣ci zwierz臋ce zawsze wyrzucamy do zmieszanych.



By艂am przekonana, 偶e papierowe r臋czniki wrzucamy do zmieszanych. Z mi臋sem te偶 jestem zdziwiona. My艣la艂am, 偶e zawsze powinno sko艅czy膰 w czarnym koszu. 


I to jest b艂膮d, poniewa偶 mokre r臋czniki papierowe lub zabrudzone jedzeniem dobrze rozk艂adaj膮 si臋 na kompost. Jednak w ka偶dym wojew贸dztwie s膮 inne zasady dotycz膮ce segregacji, dlatego warto si臋 dobrze zapozna膰 z selektywn膮 zbi贸rk膮 odpad贸w w swoim mie艣cie. W ka偶dym zak艂adzie utylizacyjnym powinien by膰 dost臋pny s艂ownik segregacji.


Jak segregowa膰 艣mieci?


Czy opakowania nale偶y my膰 przed wyrzuceniem do kosza? 


Nie, nie trzeba dok艂adnie my膰 brudnych s艂oik贸w czy opakowa艅 plastikowych. Opakowania nale偶y opr贸偶ni膰, stary jogurt mo偶na wyrzuci膰 do toalety, a opakowanie bez mycia wyrzuci膰 do 偶贸艂tego pojemnika. 


O segregacji m贸wi si臋 bardzo du偶o, ci膮gle si臋 edukuje, powstaj膮 aplikacje. Mimo wszystko ludzie nadal 藕le segreguj膮. Co jeszcze trafia nie do tego kosza, co powinno? 


W pojemniku na szk艂o cz臋sto mo偶na znale藕膰 ceramik臋, talerze, kubki lub doniczki. To b艂膮d, bo w zielonym koszu powinny by膰 wy艂膮cznie produkty opakowaniowe jak s艂oiki i butelki szklane. Pozosta艂e przedmioty powinny wyl膮dowa膰 w czarnym koszu. W niebieskim pojemniku z kolei nies艂usznie trafiaj膮 tetrapaki - te powinny by膰 wrzucone do plastiku - oraz 艣rodki do higieny osobistej jak podpaski, tampony, a nawet pieluchy. 


Sortownia 艣mieci Gda艅sk


Na swoim osiedlu cz臋sto widz臋 wi臋ksze odpady poupychane lub pozostawione obok koszy. Kiedy艣 widzia艂am przy 偶贸艂tym kosztu kabin臋 prysznicow膮. 


Du偶e gabaryty mo偶na wywozi膰 bezpo艣rednio na 艣mietnisko, do PSZOK’u lub wystawi膰 mebel przed dom w wyznaczone dni, kiedy 艣mieciarki odbieraj膮 takie odpady. Ka偶de osiedle powinno mie膰 harmonogram wywozu odpad贸w. 


Po co w og贸le segregowa膰 艣mieci?


Segregacja odpad贸w pozwala w nast臋pnym etapie na przetworzenie ich w procesie recyklingu, by powt贸rnie wykorzysta膰 je w celu wytworzenia nowego produktu. Z wyrzuconych resztek jedzenia do br膮zowego pojemnika mo偶emy uzyska膰 kompost dla rolnik贸w, dzi臋ki czemu mo偶emy je艣膰 艣wie偶e warzywa i owoce bez chemii. Segregacja 艣mierci to r贸wnie偶 odzyskiwanie energii oraz zadbanie o gleby, kt贸re s膮 czystsze nie tylko, dlatego 偶e 艣mieci nie ma w lesie, ale te偶 nawo偶one s膮 kompostem, kt贸ry powsta艂 z bio resztek.  


A jaka jest szansa, 偶e wrzucaj膮c wszystko "do jednego wora" do zmieszanych,  pracownicy na sortowni odzyskaj膮 na przyk艂ad kubek po jogurcie lub metalow膮 puszk臋?


Szansa zawsze jest. Dla mnie pracownicy sortowni to niewidzialni bohaterzy. Oni dok艂adnie przegl膮daj膮 odpady i ratuj膮 to, co si臋 da. 

sortownia 艣mieci Gda艅sk

Je艣li robi膮 to pracownicy sortowni, to po co w og贸le segregowa膰? 


Dziennie na wysypisko trafia kilkaset ton 艣mieci. Przy takiej ilo艣ci nie da rady, aby pracownicy odzyskali wszystko. Segreguj膮c odpady, u艂atwiamy bardzo zadanie pracownikom sortowni. Niekt贸re produkty, kt贸re spokojnie mog艂yby dosta膰 drugie 偶ycie, po wyci膮gni臋ciu ze 艣mieci zmieszanych, s膮 tak zanieczyszczone, 偶e nie ma dla nich 偶adnych szans. 

Gdyby wszyscy przy艂o偶yli si臋 do segregacji, to wi臋cej odpad贸w mo偶na by odzyska膰. Niestety niekt贸rych rzeczy nie da si臋 odzyska膰 tak 艂atwo, jak chocia偶by tetrapaki, zat艂uszczone odpady, pampersy, podpaski, waciki. Takie 艣mieci id膮 do spalarni. 


Czy powinni艣my ogranicza膰 konsumpcj臋 plastiku i jednorazowych 艣mieci? Czy jednak niezale偶nie od tego ile produkujemy 艣mieci, to zak艂ady utylizacji sobie z nimi poradz膮?


Je偶eli planeta nie daje ju偶 rady, to zak艂ad tym bardziej nie da. 


Sam widok wysypiska musi by膰 przyt艂aczaj膮cy. Niekt贸re 艣mieci mo偶na spali膰, inne odzyska膰, a co z reszt膮? Tak na wieki zostanie na wysypisku?


Niekt贸re 艣mieci trafi膮 do spalarni, inne pozostan膮 na wysypisku. Taka plastikowa reklam贸wka mo偶e 艂atwo uciec z wysypiska i polecie膰 do lasu lub morza. 


Co mo偶na znale藕膰 w 艣mieciach? 


Czasem straszne i smutne historie dziej膮 si臋 na sortowni. Bywa, 偶e w workach znajdowane s膮 zwierz臋ta. By艂am 艣wiadkiem jak pracownik sortowni znalaz艂 w worku na 艣mieci 4 koci臋ta, z czego tylko jeden prze偶y艂. Mam go do dzisiaj pod swoim dachem. 


Znaleziony kot na wysypisku smieci
Kot Moody. Po lewej zdj臋cie w dniu, kiedy zosta艂 znaleziony na sortowni. Po prawej aktualne zdj臋cie kotka. 


To straszne, jak tam mo偶na wyrzuci膰 czuj膮ce zwierz臋 do 艣mieci. Cz臋sto si臋 to zdarza?


Raz na dwa lub wi臋cej lat zdarza si臋 taka sytuacja. Jest to bardzo smutne i nieprzyjemne. Najcz臋艣ciej taki kociak jest ca艂y zawszawiony, brudny i tak g艂odny, 偶e jego p艂acz jest po prostu straszny. Mia艂am okazj臋 ratowa膰 trzy koty, dwa z nich trafi艂y do schroniska. Niekt贸re kotki przychodz膮 okoci膰 si臋 na wysypisku, potem porzucaj膮 swoje koci臋ta. Zawsze staramy si臋 je ratowa膰. Teraz mamy na zak艂adzie dwa koty. Jeden chodzi w teren i 艂apie szczury a drugi to nasza przytulanka i maskotka, nazywa si臋 ABI.


Mo偶na powiedzie膰, 偶e na wysypisku s膮 te偶 pracownicy zwierz臋cy.

Nie licz膮c naszego kota, mamy te偶 soko艂y, kt贸re odpowiadaj膮 za odstraszanie mew i szczur贸w.  Za ptaki te odpowiedzialny jest specjalnie zatrudniony sokolnik. Kiedy艣 hodowali艣my r贸wnie偶 d偶d偶ownice kalifornijskie, kt贸re sprawdza艂y si臋 do zada艅 specjalnych w kompostowni. 



Abi - pracownik miesi膮ca

Sokolnik Gda艅sk
Sok贸艂 odpowiedzialny za odstraszanie szczur贸w i mew.



Czy Zak艂ad Utylizacji w Gda艅sku prowadzi czasem jakie艣 akcje edukacyjne lub promocyjne?



Kiedy艣 zosta艂a zorganizowana akcja - kompost za z艂ot贸wk臋. Przed pandemi膮 organizowane by艂y festyny, gdzie rozdawali艣my sztu膰ce z recyklingu lub przybory do szko艂y z drewna i papieru odzyskanego. W naszym zak艂adzie utylizacji mamy r贸wnie偶 miejsce na znalezione dobra - odzie偶 lub ksi膮偶ki. Ka偶dy mo偶e wzi膮膰 co艣 dla siebie. Sama z tego ch臋tnie korzystam. To bardzo fajna inicjatywa, dzi臋ki kt贸rej przedmioty zyskuj膮 drugie 偶ycie.



Z mojej strony to ju偶 wszystko, dzi臋kuj臋.


Dzi臋kuj臋.




Zdj臋cia pochodz膮 ze strony Gda艅skiego Zak艂adu Utylizacji. Wi臋cej informacji o dzia艂aniach zak艂adu mo偶na przeczyta膰 na https://zut.com.pl/

Czytaj dalej »

czwartek, 8 kwietnia 2021

Dlaczego warto pisa膰 pami臋tnik?






Od dziecka prowadz臋 pami臋tniki. Przez te wszystkie lata uzbiera艂 si臋 ca艂kiem poka藕ny stosik. M贸j aktualny pami臋tnik prowadz臋 od 2013 roku. Przeszed艂 wi臋c ze mn膮 ca艂膮 szko艂臋 艣redni膮 i pi臋膰 lat studi贸w.


PAMI臉TNIK - SPOS脫B NA PORADZENIE SOBIE Z EMOCJAMI



Moje 偶ycie nie nale偶y do zbytnio rozrywkowych. Nie opisuj臋 wi臋c skrupulatnie ka偶dego dnia, bo nie mia艂oby to wi臋kszego sensu. Pomaga on natomiast upora膰 mi si臋 z moimi emocjami. Kiedy za du偶o dzieje si臋 w moim 偶yciu, czuj臋 si臋 przyt艂oczona, zmartwiona lub smutna, zapisuj臋 wszystko to na kartkach. Bywaj膮 dni, kiedy nie si臋gam po m贸j pami臋tnik przez kilka miesi臋cy, kiedy indziej musz臋 korzysta膰 z jego pomocy cz臋艣ciej. Przelanie moich emocji na papier dzia艂a na mnie terapeutycznie, pozwala pouk艂ada膰 panuj膮cy chaos w g艂owie i spojrze膰 inaczej na problem. Opisanie zmartwie艅 uspokaja moje my艣li, tym samym przestaje zadr臋cza膰 si臋 danym tematem.


DARMOWY PSYCHOLOG



Wiem, 偶e s膮 sytuacje w 偶yciu, w kt贸rych pami臋tnik nie pomo偶e. Jednak na te wszystkie ma艂e udr臋ki pisanie pami臋tnika pomaga w uporaniu si臋 ze zmartwieniami bardzo dobrze.


Czasem lubi臋 zwierzy膰 si臋 przyjaci贸艂ce, kiedy indziej mamie, rzadziej ch艂opakowi. Nie chc臋 jednak w niesko艅czono艣膰 zadr臋cza膰 innych jednym zmartwieniem. Nie lubi臋 obarcza膰 bliskich ci臋偶arem, o ile mo偶liwo艣膰 wygadania si臋 pomaga, to czasem trzeba zna膰 granic臋.


Zdarzy艂o mi si臋 w 偶yciu pe艂ni膰 rol臋 czyjego艣 powiernika, kogo艣, kto musia艂 kilka razy w tygodniu wys艂uchiwa膰 smutk贸w, zmartwie艅 i niepowodze艅. Po kilku tygodniach sama by艂am wrakiem. Nie jestem specjalistk膮 i nie wiem, jak pom贸c. Istnieje du偶a r贸偶nica mi臋dzy okazaniem wsparcia a daniem realnej pomocy. Dlatego kiedy w mojej g艂owie pojawiaj膮 si臋 ci膮g艂e zmartwienia, przelewam je na kartki pami臋tnika.


MOJA HISTORIA NA KARTKACH



Lubi臋 czasem wraca膰 do starych wspomnie艅. Bardzo cz臋sto z lekkim za偶enowaniem, kt贸re jeszcze cz臋艣ciej wywo艂uje 艣miech. Moje wspomnienia sprzed dziesi臋ciu lat, to g艂贸wnie opisy i rozterki m艂odej i zakompleksionej osoby. Jednak z ka偶dym wpisem widz臋 prac臋 nad sam膮 sob膮. Dzi臋ki temu najlepiej wiem, co mia艂o na mnie wp艂yw i w czym tkwi艂 problem.


Pewnych zachowa艅 u siebie nie widzimy. Jednak czytaj膮c nasze w艂asne zapiski, bardzo 艂atwo zauwa偶y膰 powtarzalne schematy. To z kolei pozwala na rozpocz臋cie pracy nad samym sob膮.

BULLET JOURNAL - TO NIE DLA MNIE



Od kilku lat widz臋 du偶e zainteresowanie kalendarzami, kt贸re mo偶na samemu tworzy膰. Na stronach takiego zeszyty zapisuje si臋 ulubione filmy, ksi膮偶ki, powody do wdzi臋czno艣ci, plany na dzie艅. Jestem tym oczarowana i wielokrotnie pr贸bowa艂am sama wprowadzi膰 taki dziennik do swojej dziennej rutyny.


Nie sprawdzi艂o mi si臋 to ani troch臋. Po pierwsze bardzo szybko trac臋 zapa艂, po drugie nie jestem systematyczna, a po trzecie - no nie. Takie kalendarze cz臋sto 艣wiec膮 u mnie pustk膮, bo najzwyczajniej w 艣wiecie nie mam czego wpisa膰. Chyba 偶e snucie si臋 bez celu po mieszkaniu, mog艂aby by膰 zapisane na ka偶dej stronie i codziennie wykre艣lane.


Dlaczego wi臋c warto prowadzi膰 pami臋tnik?


  • Pisanie dzia艂a terapeutycznie,
  • pozwala oczy艣ci膰 umys艂 z negatywnych emocji,
  • pokazuje nasze s艂abo艣ci i b艂臋dy,
  • mo偶e by膰 wst臋pem do pracy nad sob膮,
  • jest zapiskiem naszego 偶ycia,
  • b臋dzie wspania艂膮 pami膮tk膮.


M贸j pami臋tnik, co tu du偶o m贸wi膰, przyjmuje na klat臋 najgorsze pomyje. Bardzo rzadko pisz臋 tam o tym co dobre. Przelewam tam natomiast to, co mnie wkurza i pozwalam tym samym powr贸ci膰 do mnie pozytywnym emocjom.


Je艣li macie wi臋c ma艂e rozterki, co艣, co was dr臋czy lub powoduje 偶al, to bardzo polecam rozpocz膮膰 pisanie pami臋tnika. To mog膮 by膰 zapiski w zeszycie lub w formie nigdy niewys艂anych list贸w. Ka偶de zapisane na papierze s艂owo, pomo偶e upora膰 si臋 z naszymi emocjami. Pami臋tnik nie musi by膰 wy艂膮cznie powiernikiem smutk贸w. To mo偶e by膰 r贸wnie偶 miejsce, w kt贸rym mo偶na do woli che艂pi膰 si臋 szcz臋艣ciem i chwilami rado艣ci. Powr贸t do takiej wersji pami臋tnika po latach, na pewno b臋dzie du偶o przyjemniejszy.
Czytaj dalej »

艣roda, 31 marca 2021

Czy warto wyje偶d偶a膰 na studia do innego miasta?








W g艂owach wielu maturzyst贸w pojawiaj膮 si臋 teraz plany dotycz膮ce podj臋cia studi贸w w innym mie艣cie. Taka decyzja 艂膮czy si臋 z ekscytacj膮, ale i pewnym strachem. Opuszczenie rodziny i przyjaci贸艂 nigdy nie jest 艂atwe, dlatego chcia艂abym podzieli膰 si臋 swoj膮 histori膮, aby pom贸c niekt贸rym w rozwa偶eniu tej decyzji. Mog臋 wypowiedzie膰 si臋 jako osoba, kt贸ra na licencjacie zosta艂a w rodzinnym mie艣cie, a na studia magisterskie wyprowadzi艂a si臋 do innego miasta. Czy by艂o warto?

Studia - czy to dobry pomys艂?



Okres studiowania by艂 najlepszym czasem w moim 偶yciu. O ile dobrze wspominam moje technikum, bo to tam nawi膮za艂am prawdziwe i trwa艂e przyja藕nie, o tyle studia maj膮 jedn膮 ogromn膮 przewag臋 - wi臋ksz膮 niezale偶no艣膰. Na studiach nie trzeba si臋 nikomu t艂umaczy膰 z nieobecno艣ci na zaj臋ciach. Sam dysponujesz swoim czasem, a to czy zdasz, zale偶y wy艂膮cznie od Twojego zaanga偶owania. Jest to jednak najlepszy czas na budowanie relacji i poznawania nowych znajomych. W pewien spos贸b jeste艣 jedn膮 nog膮 w 艣wiecie doros艂ych, ale drug膮 jeszcze w tej b艂ogiej nie艣wiadomo艣ci. Dlatego mimo wszystko zach臋cam ka偶dego do podj臋cia studi贸w. Jest to najlepszy spos贸b na przed艂u偶enie sobie m艂odo艣ci i budowanie wspania艂ych wspomnie艅.


Por贸wnuj臋 siebie do os贸b, kt贸re na studia nie posz艂y. Ta druga grupa musia艂a rozpocz膮膰 doros艂e 偶ycie od razu na powa偶nie - pierwsza stabilna praca, a jak praca to i wi臋ksze oszcz臋dno艣ci. Tym samym, kiedy ja dopiero zaczynam sobie budowa膰 艣wiat po studiach, wiele z tych os贸b ma ju偶 w艂asne mieszkania, jest w zwi膮zkach ma艂偶e艅skich lub od pewnego czasu jest rodzicami. Rezygnacja ze studi贸w - chocia偶 to tylko moja lu藕na obserwacja - przy艣piesza dorastanie.


Dlatego warto si臋 zastanowi膰, czego oczekujemy od 偶ycia i jak szybko chcemy to osi膮gn膮膰. Je艣li mog艂abym si臋 upiera膰 przy swoim - mimo wszystko polecam studia. Dojrza艂o艣膰 i powa偶ne, stabilne 偶ycie i tak przyjdzie z czasem.

Studia w mie艣cie rodzinnym



Kiedy sko艅czy艂am matur臋, nie by艂o nawet mowy o wyje藕dzie do innego miasta. Chcia艂am pozosta膰 w Szczecinie. Niestety m贸j kierunek - Management Instytucji Publicznych i Public Relations okaza艂 si臋 ma艂o trafionym wyborem. Przedmioty stricte polityczne, a wyk艂adowcy bez wiedzy o marketingu i mediach spo艂eczno艣ciowych. Wszystko jednak rekompensowa艂y moje przyjaci贸艂ki i ludzie, z kt贸rymi mog艂am dzieli膰 ten czas.


Mimo nieudanego kierunku to studia w Szczecinie wspominam bardzo dobrze. Po pierwsze mog艂am mieszka膰 w rodzinnym domu, nie musia艂am wynajmowa膰 pokoju, ani ponosi膰 dodatkowych op艂at z tego tytu艂u. Wszystkie zarobione pieni膮dze mog艂am przeznaczy膰 na swoje wydatki - 偶y膰 nie umiera膰.


To na studiach rodz膮 si臋 najlepsze wspomnienia. Pami臋tam zamawianie pizzy na okienkach, wsp贸lne imprezy, wiele niezr臋cznych sytuacji i jeszcze wi臋cej przypa艂贸w. Zdecydowanie czas nauki na Uniwersytecie Szczeci艅skim wyr贸偶nia艂 si臋 ogromem niewielkich rytua艂贸w i tradycji, kt贸re mimowolnie wyrabia艂o si臋 w trakcie studiowania.









Studia w innym mie艣cie



Na studiach licencjackich odkry艂am te偶 zami艂owanie do pisania. Nigdy wcze艣niej nie bra艂am pod uwag臋 rozwijania si臋 w tym kierunku. W odkryciu nowej pasji pomog艂o mi pisanie pracy licencjackiej. Skrupulatne grzebanie w ksi膮偶kach i przelewanie s艂贸w na papier, sprawi艂o mi ogromn膮 przyjemno艣膰. To w艂a艣nie dzi臋ki temu za艂o偶y艂am swojego bloga. Pisa膰 polubi艂am i naturalne wydawa艂o mi si臋 to, 偶e chc臋 si臋 nadal rozwija膰 w tym kierunku. Wyb贸r pad艂 na studia dziennikarskie w Gda艅sku.


Gda艅sk by艂 od pocz膮tku pierwszym i jedynym wyborem. Nigdy wcze艣niej tam nie by艂am, ale UG przewija艂o si臋 wielokrotnie w rozmowach ze znajomymi, a偶 pod艣wiadomie zapragn臋艂am przeprowadzki. Pow贸d wyjazdu by艂 jeszcze jeden - bardziej osobisty. Wyjazd do innego miasta by艂 dla mnie ucieczk膮. Bardzo mocno przyt艂oczy艂y mnie wydarzenia z 偶ycia codziennego, nie umia艂am si臋 w tym odnale藕膰, ani by膰 podpor膮 dla bliskich. Ucieczka by艂a wyrazem tch贸rzostwa, ale nie mog臋 i nie umiem samej siebie za to karci膰. Zostawi艂am wi臋c rodzin臋, przyjaci贸艂ki i ch艂opaka i wyjecha艂am na dwa lata do Gda艅ska.











Pierwszy rok - studia w Gda艅sku



M贸j pierwszy rok daleko od domu by艂 bardzo emocjonuj膮cy. Du偶o czasu sp臋dza艂am wy艂膮cznie we w艂asnym towarzystwie. Dowiedzia艂am si臋 o sobie wi臋cej, ni偶 wcze艣niej. Obcowanie ze swoimi emocjami, brak mo偶liwo艣ci podzielenia si臋 z kim艣 my艣lami i problemami, powodowa艂, 偶e nauczy艂am si臋 by膰 podpor膮 dla samej siebie. W tym czasie najbardziej siebie zaakceptowa艂am i polubi艂am. Niestety lub stety by艂 to okres najwi臋kszych wymaga艅 co do siebie. W艂a艣nie wtedy bardzo intensywnie wdra偶a艂am w swoje 偶ycie idee zero waste, weganizm i etyczn膮 mod臋. Zosta艂am r贸wnie偶 wolontariuszem w tr贸jmiejskiej Akcji Viva, gdzie wychodzi艂am ze swojej strefy komfortu i publicznie protestowa艂am przeciwko cierpieniu zwierz膮t. Moje 偶ycie wygl膮da艂o wr臋cz ksi膮偶kowo, rodem z perfekcyjnego konta na Instagramie. Czas jednak pokaza艂, 偶e to by艂a dla mnie za du偶a presja.


Ucierpia艂 r贸wnie偶 na tym m贸j zwi膮zek i kontakty z przyjaci贸艂kami. Omija艂y mnie wszystkie wsp贸lne spotkania, a ja czu艂am, 偶e oddalam si臋 od swoich bliskich. Drugi rok studi贸w okaza艂 si臋 du偶o bardziej 艂askawy.











Drugi rok - studia w Gda艅sku



Na drugim roku studi贸w m贸j ukochany postanowi艂 przeprowadzi膰 si臋 r贸wnie偶 do Gda艅ska. Wynaj臋li艣my dwukrotnie wi臋kszy pok贸j, ni偶 m贸j poprzedni. Pozna艂am grup臋 ludzi, z kt贸rymi si臋 bardzo z偶y艂am. Zacz臋艂am wraca膰 powoli do starej siebie - tej nieidealnej wersji. Czu艂am, 偶e wszystko jest na swoim miejscu. Niestety epidemia wirusa zabra艂a mi ten ostatni rok beztroski.


Dwa lata w Gda艅sku pozwoli艂y mi rozwija膰 swoje umiej臋tno艣ci i z dum膮 patrz臋 na to, jak si臋 zmieni艂am. Dzi臋ki pisaniu bloga i nowo nabytym umiej臋tno艣ciom, dosta艂am r贸wnie偶 mo偶liwo艣膰 pracy, w kt贸rej mog臋 nauczy膰 si臋 jeszcze wi臋cej.



Po powrocie do Szczecina



Wyjazd na studia do innego miasta jest zdecydowanie dobrym krokiem. Patrz膮c jednak z perspektywy czasu, my艣l臋, 偶e taki krok ma wi臋kszy sens na studiach licencjackich. W艂a艣nie wtedy budowane relacje s膮 najsilniejsze, na drugim stopniu ci臋偶ko przebi膰 si臋 do zgranej paczki - co oczywi艣cie nie jest niemo偶liwe. Uczenie si臋 samodzielno艣ci, zbudowa艂o we mnie wiar臋 w swoje mo偶liwo艣ci. Jestem zdecydowanie pewniejsza siebie, nauczy艂am si臋 s艂ucha膰 swoich potrzeb, a przede wszystkim pozna艂am warto艣ciowych ludzi. Chocia偶 czasem zastanawiam si臋, czy by艂o warto wyjecha膰, to przez ani chwili nie 偶a艂uj臋 tej decyzji. To wszystko, co prze偶y艂am przez te 5 lat w Szczecinie i Gda艅sku, sprawi艂o, 偶e jestem na takim etapie 偶ycia, jakiego chcia艂am.


Je艣li wi臋c zastanawiasz si臋, czy warto, to moja odpowied藕 brzmi - tak.
Czytaj dalej »

poniedzia艂ek, 8 lutego 2021

KULTURALNY STYCZE艃







Pierwszy miesi膮c 2021 roku ju偶 za nami. Przyznam, 偶e po tym fatalnym 2020 roku, ten rok zacz膮艂 si臋 bardzo mi艂o. Za mn膮 sporo film贸w, seriali i ksi膮偶ek. Dlatego postanowi艂am podzieli膰 si臋 swoim podsumowaniem kulturalnego stycznia.


KSI膭呕KI


Na pocz膮tek ksi膮偶ki. W tym miesi膮cu przeczyta艂am cztery pozycje (w tym jednego audiobooka). O moich recenzjach ksi膮偶kowych mo偶na przeczyta膰 wi臋cej na Instagramie, ale teraz przechodz膮c do meritum, zacznijmy od najwi臋kszej bomby zesz艂ego roku, czyli S艂o艅ca w mroku Stephenie Meyer.


S艁O艃CE W MROKU


Saga Zmierzchu pojawi艂a si臋 w Polsce, kiedy zacz臋艂am chodzi膰 do gimnazjum. Wiecie, wampiry i zakazana mi艂o艣膰 to by艂a taka mieszanka, kt贸rej nie mog艂aby si臋 oprze膰 偶adna trzynastka. Zmierzch poch艂ania艂am i kocha艂am ca艂ym serduszkiem. By艂y to pierwsze ksi膮偶ki, do kt贸rych nie musia艂am si臋 przymusza膰, a ich strony poch艂ania艂am od deski do deski. Z t膮 seri膮 ksi膮偶ek wi膮偶e mnie wiele sentymentu i ogrom nostalgii. Kiedy wi臋c dowiedzia艂am si臋 o istnieniu pierwszej cz臋艣ci Zmierzchu oczami Edwarda, no to musia艂am to przeczyta膰.


Troch臋 podros艂am, wi臋c w膮tek mi艂osny przesta艂 mie膰 dla mnie tak wielkie znaczenie, jak te 13 lat temu. By艂am za to ogromnie ciekawa tego, co dzieje si臋 za kulisami. Liczy艂am, 偶e zag艂臋bie si臋 w histori臋 Edwarda nim sta艂 si臋 wampirem. Chcia艂am te偶 poby膰 z ca艂膮 jego wampirz膮 rodzin膮 i zag艂臋bi膰 si臋 w ich codzienne relacje. Niestety ksi膮偶ka da艂a mi namiastk臋 tych ciekawostek. Nowe informacje o rodzinie nie s膮 zbytnio satysfakcjonuj膮ce. Dowiadujemy si臋 na przyk艂ad, 偶e Esme uwielbia swoje pod艂ogi. Nie wiem jak wy, ale dla mnie to ma艂o interesuj膮ca ciekawostka. Du偶o bardziej by艂am ciekawa tego, jak wygl膮da艂o jej pierwsze ma艂偶e艅stwo.

Autorka ksi膮偶ka odkrywa przed nami odrobin臋 艣wiata Alice i Carlisle, ale reszta bohater贸w jest potraktowana bardzo po macoszemu. Zamiast fantastyki otrzymujemy du偶膮 doz臋 filozofii. Edward miota si臋 w swoich uczuciach do tego stopnia, 偶e z ksi膮偶ki, kt贸ra oczami Belli mia艂a 416 stron, oczami wampirzego kochanka ma o kolejne 400 stron wi臋cej. Z jego przemy艣le艅 ci臋偶ko co艣 wywnioskowa膰. Wiemy tylko, 偶e kocha Belle, ale chcia艂by j膮 r贸wnie偶 zje艣膰.

Nie mog臋 powiedzie膰, 偶e m臋czy艂o mnie jej czytanie. 呕a艂uj臋 jednak, 偶e nie sprosta艂a ona moich oczekiwa艅 i zamiast wi臋cej fantastyki, czytamy o cierpieniu Edwarda na 800 stronach.






NASZ OSTATNI DZIE艃



Nasz ostatni dzie艅 to ksi膮偶ka autorstwa Adama Silvera, kt贸ry przedstawia nam relacj臋 mi臋dzy dwoma ch艂opakami. 艢wiat przedstawiony w ksi膮偶ce nie r贸偶ni si臋 wiele od naszego. Z jednym wyj膮tkiem. Ka偶da osoba przed 艣mierci膮 otrzymuje telefon, 偶e w ci膮gu doby nadejdzie jego 艣mier膰. Nasi bohaterowie otrzymuj膮 taki telefon, a nast臋pnie w splocie okoliczno艣ci stwierdzaj膮, 偶e sp臋dz膮 go razem. Nie ukrywam, 偶e czytaj膮c ksi膮偶k臋, lecia艂y mi gor膮ce 艂zy po policzkach. Bardzo wzruszaj膮ca ksi膮偶ka, a co wa偶niejsze autor umie opisywa膰 relacje m艂odych ludzi. Czytaj膮c dialogi ch艂opak贸w, mia艂am pewno艣膰, 偶e s艂owa te wypowiadaj膮 nastolatkowie, a nie scenarzy艣ci trudnych spraw.


Nasz ostatni dzie艅 by艂 najlepsz膮 ksi膮偶k膮, jak膮 przeczyta艂am w styczniu.







ZAMIANA



Beth O’Leary napisa艂a ksi膮偶k臋 zabawn膮, ciep艂膮, przyjemn膮, ale i troch臋 oklepan膮. Mamy wnuczk臋 i babci臋, kt贸re postanawiaj膮 zamieni膰 si臋 swoimi 偶yciami. Motyw przewa艂kowany i rozwa艂kowany przez kultur臋 setki razy i niestety, tutaj mi to nie zdaje egzaminu. Ksi膮偶ka jest dobrze napisana, ale powiela tysi膮ce kalk, kt贸re ogromnie mnie ra偶膮. My艣l臋, 偶e czytaj膮c j膮, b臋dziecie mieli podobne odczucia. Mimo wszystko czas na czytanie tej ksi膮偶ki sp臋dzi艂am bardzo mi艂o, a kilka razy uda艂o mi si臋 parskn膮膰 pod nosem.


TAJEMNICZA 艢MIER膯 MARIANNY BIEL



Ksi膮偶ka autorki Marty Matyszczak to przeuroczy krymina艂. Halo, halo jak to? Krymina艂 i urok? A no tak, bo narratorem opowiadania jest pies. I to robi robot臋! 艢mier膰 dawnej aktorki i 艣ledztwo w jej sprawie oczami czworonoga roz艂o偶y艂o mnie na 艂opatki. Nie jest to krymina艂 dla wielbicieli krwawych scen, kt贸rzy uwielbiaj膮 intrygi i wielkie spiski. Ksi膮偶ka jest zaskakuj膮ca, mimo wszystko ch臋膰 poznania mordercy schodzi na dalszy plan. Du偶o bardziej by艂am zaanga偶owana w bohater贸w i ich relacje. Planuj臋 przeczyta膰 ca艂y tom z serii morderstwo pod psem, bo s艂uchanie (to by艂 audiobook) sprawi艂o mi bardzo du偶o rado艣ci.










FILMY

Parasite w re偶yserii Joon-ho Bong


Troch臋 kultury przez du偶e K zawita艂o u mnie w styczniu. Razem z moim lubym na pocz膮tku roku obejrzeli艣my laureata Nagrody Akademii Filmowej. To by艂 najlepszy film, jaki widzia艂am od bardzo dawna. Niestety, mam ogromne szcz臋艣cie do wybierania pa藕dzierzy. Kiedy w ko艅cu trafi si臋 co艣 tak dobrego, to ja si臋 nie mog臋 pozbiera膰.


Film to dobra komedia, ale z mora艂em i takim rodzinnym dramatem, kt贸ry wkr臋ca si臋 na d艂ugo w nasze my艣li. Nie umiem nawet s艂owami opisa膰, jak dobry by艂 to film. Od wybuchu 艣miechu, po gniew, p艂acz, obrzydzenie i strach. Wszystkie emocje dzi臋ki jednemu filmowi. Je艣li jeszcze nie widzieli艣cie filmu Parasite, to bardzo wam go polecam.


NETFLIX


UCZTA Z RESZTEK


No i co, by艂o ambitnie? By艂o, ale si臋 sko艅czy艂o. Przechodzimy do klasycznego zjadacza czasu. Uczta z resztek to show zbli偶one niemal identycznie do “Nailed it”. Trzech uczestnik贸w musi stworzy膰 ekskluzywne dania z resztek w lod贸wce. Przysi臋gam, 偶e nie mam poj臋cia, jakim cudem wczorajsze resztki z fast fooda uczestnicy zamieniaj膮 na ekskluzywne dania. Program ogl膮da si臋 dobrze, a co wi臋cej mo偶na poczu膰 inspiracj臋 do przeprowadzenia w艂asnych kuchennych rewolucji.


PORADNIK HEADSPACE


Stycze艅 2021 zacz臋艂am od medytacji. Pom贸g艂 mi w tym bardzo poradnik udost臋pniony na Netflixie. 20-minutowe wprowadzenie i kr贸tka medytacja pomaga mi bardzo w uspokojeniu moich my艣li. Dzi臋ki poradnikowi ucz臋 si臋 wyciszy膰 i poskromi膰 nat艂ok my艣li.

Ca艂y dokument jest przepi臋knie zilustrowany, co samo w sobie uspokaja mnie i wprowadza w stan wyciszenia. Mam nadziej臋, 偶e praktyka medytacji pojawi si臋 u mnie du偶o cz臋艣ciej.







DZIEDZICTWO WINX


Jako dziecko kocha艂am Winx. Ucieszy艂am si臋, kiedy ukaza艂a si臋 produkcja tego serialu na podstawie tej animacji. Liczy艂am, 偶e b臋dzie powa偶niejsza, bardziej mroczna, ale zachowa ca艂y bajkowy klimat. I co? Ogromnie si臋 zawiod艂am. W 6 odcinkach nie uda艂o si臋 producentom pokaza膰 buduj膮cych relacji mi臋dzy bohaterkami. One si臋 nie lubi膮, a odcinek p贸藕niej s膮 dla siebie wszystkim. Wykreowany 艣wiat jest biedny. Przebywamy tylko w szklarni (kt贸ra jest swoj膮 drog膮 najpi臋kniejszym miejscem), w szkole, troch臋 przy kamiennym kr臋gu (wi臋c w sumie nadal w szkole) i w jakim艣 lesie. Nuda. My艣l臋, 偶e serial m贸g艂 mie膰 potencja艂, ale od tej biedy na ekranie zacz臋艂o a偶 艣wiszcze膰 mi w portfelu. Niby magiczny 艣wiat, a wszystko tam by艂o takie zwyk艂e i bez polotu. No i co najgorsze tak ma艂o logiczne. Nastoletnie czarodziejki w szkole ucz膮 si臋 absolutnych podstaw, ale poza ni膮 w艂adaj膮 swoimi mocami, jak najpot臋偶niejsze czarownice. Co艣 tu jest grubymi ni膰mi szyte. Nie polecam.



Czytaj dalej »

niedziela, 31 stycznia 2021

3 napoje rozgrzewaj膮ce - idealne w walce z przezi臋bieniem







Jestem ogromnym maniakiem gor膮cych napoj贸w. W ci膮gu dnia wypijam kilka herbat, ale lubi臋, kiedy s膮 troch臋 bardziej odpicowane. Dzisiaj chcia艂abym si臋 z wami podzieli膰 moimi ulubionymi naparami. Ich przygotowanie jest dziecinnie proste, a smak i warto艣ci niesamowite.

Zielony rozgrzewacz



Kiedy艣 wyj膮tkowo nie lubi艂am zielonej herbaty. Dzisiaj wiem, 偶e win膮 nie by艂 smak, a moje niew艂a艣ciwe przygotowanie. Zbyt obficie zalane li艣cie herbaty, kt贸re parz膮 si臋 za d艂ugo, sprawiaj膮, 偶e smak herbaty jest cierpki. Ja lubi臋, kiedy jest s艂odko. Niewielk膮 ilo艣膰 zielonych li艣ci zalewam gor膮c膮 wod膮. Nast臋pnie dodaj臋 du偶o miodu i sporo pieprzu. Taka herbata jest jednocze艣nie s艂odka, ale i ostra.


Potrzebujesz:



  • Li艣ciastej zielonej herbaty,
  • mi贸d i pieprz (wed艂ug uznania).




Herbata z pieprzem to idealny nap贸j na zimowe dni. Oczyszcza nasze drogi oddechowe oraz dzia艂a rozgrzewaj膮co. Co jednak najwa偶niejsze - smakuje bosko!








Czarna herbata z ga艂k膮 muszkato艂ow膮



Ten smak nie b臋dzie faworytem ka偶dego. Warto jednak spr贸bowa膰 dla samych w艂a艣ciwo艣ci zdrowotnych. Ga艂ka muszkato艂owa jest skarbnic膮 zdrowia (tak przynajmniej podaj膮 w Internecie, nie b臋d臋 si臋 k艂贸ci膰). Taki napar pozytywnie wp艂ywa na uk艂ad pokarmowy, wspomaga nasz膮 koncentracj臋 oraz poprawia samopoczucie. W艂a艣ciwo艣ci zdrowotne zostawi臋 jednak na drugim planie, gdy偶 nie jestem medykiem. Mog臋 jednak zapewni膰, 偶e smak jest bardzo interesuj膮cy. A w moim przypadku po wypiciu takiej herbatki czuje si臋 bardzo lekko.


Potrzebujesz:



  • Sw贸j ulubiony kubek,
  • czarna herbata,
  • 艂y偶ka sproszkowanej ga艂ki muszkato艂owej.










Eliksir zdrowia



Okej… ta nazwa jest strasznie cringowa. Doskonale to wiem, ale moje propozycje innych nazw nie by艂y jakie艣 ciekawsze. W internecie znalaz艂am na to nazw臋 - witaminowy shot, ale ja taki nap贸j poch艂aniam w wielkim kubku, wi臋c ten shot mi co艣 nie teges.


Do przygotowania tego napoju potrzebujesz:



  • 3 pomara艅cze,
  • 1 cytryn臋,
  • 1 grejpfruta,
  • imbir,
  • du偶o miodu,
  • 2 艂y偶ki kurkumy.






Spos贸b przygotowania:


Imbir kroj臋 w talarki lub 艣cieram na grubych oczkach. Nast臋pnie zalewam gor膮c膮 wod膮 i odstawiam na 2 minuty. Wyciskam cytrusy i wlewam do szklanki z imbirem. Nast臋pnie dodaj臋 kurkum臋 oraz mi贸d. Je艣li nap贸j jest zbyt letni, dolewam wrz膮tku. Taki pomara艅czowy nap贸j jest kwa艣ny i bardzo zdrowy. Dzia艂a rozgrzewaj膮co, witamina C jest idealna w obronie przed przezi臋bieniem, a kurkuma (podobno) pobudza kom贸rki m贸zgowe i mo偶e dzia艂a膰 pozytywnie przed chorob膮 Alzheimera.


Te trzy napoje bardzo umilaj膮 mi dzie艅. Mam nadziej臋, 偶e spr贸bujecie, kt贸rego艣 z tych napoj贸w. Pami臋tajcie r贸wnie偶 o tym, aby nigdy nie zalewa膰 zielonej herbaty i miodu wrz膮tkiem (idealna temperatura to ok. 80 stopni Celsjusza).


To jak, spr贸bujecie?
Czytaj dalej »

sobota, 23 stycznia 2021

Sens naszych s艂贸w







T艂uste kr贸wsko, uparta jak osio艂, brudna jak 艣winia to tylko nieliczne przyk艂ady, kt贸re pokazuj膮, jak pejoratywnie sta艂y si臋 dla nas niekt贸re okre艣lenia. W naszym s艂ownictwie obrywa si臋 nie tylko zwierz臋tom.

Zwierz臋ta zawsze kojarzy艂y mi si臋 z czym艣 dobrym. Uwa偶a艂am je za inteligentne i czuj膮ce stworzenia. Taki stan rzeczy chyba wynios艂am z domu. Do dzisiaj pami臋tam, 偶e moja mama zawsze powtarza艂a, 偶e krowy maj膮 pi臋kne oczy. Kiedy wi臋c powiedzia艂am jednej swojej kole偶ance „masz rz臋sy jak u krowy” na losy ca艂ego 艣wiata, nie potrafi艂am zrozumie膰 jej oburzenia. Przecie偶 krowy maj膮 pi臋kne d艂ugie rz臋sy. Dlaczego wi臋c moje - wydawa艂oby si臋 - logiczne stwierdzenie, wywo艂a艂o tyle konsternacji?

Oczy krowy



Krowa w ko艅cu od zawsze by艂a uciele艣nieniem paskudztwa. To samo tyczy si臋 pozosta艂ych zwierz膮t hodowlanych. W naszej potocznej mowie te negatywne okre艣lenia tak bardzo wesz艂y w codzienno艣膰, 偶e postrzeganie zwierz膮t jako brudnych i leniwych, sta艂o si臋 czym艣 naturalnym.


Nic dziwnego wi臋c, 偶e kiedy pojawia si臋 dyskusja na temat praw zwierz膮t s艂ycha膰 krzyki, 偶e to przecie偶 tylko zwierz臋ta. Ci臋偶ko jest dojrze膰 dobro w istotach, kt贸re od lat nosz膮 metk臋 usposobienia z艂a. A gdyby si臋 tylko przyjrze膰 zachowaniu zwierz膮t, to mo偶na dojrze膰 w nich prawdziwe pi臋kno.


S艂owa potrafi膮 bardzo mocno przedrze膰 si臋 do naszego 艣wiatopogl膮du. Kto kiedy艣 nie us艂ysza艂 takich stwierdze艅 jak „nie p艂acz jak baba” i „nie b膮d藕 cipa”. Dlaczego w艂a艣nie kobiece cechy oznaczaj膮 s艂abo艣膰? Mo偶e w艂a艣nie ch艂opaku, powiniene艣 czasem wyp艂aka膰 si臋 jak ta przys艂owiowa baba. Niech Ci 艂zy ciekn膮 ciurkiem, masz w ko艅cu prawo do z艂o艣ci, gniewu i bezradno艣ci. P艂acz roz艂adowuje nasze emocje, ostatecznie nas uspokaja i pozwala zacz膮膰 racjonalnie my艣le膰. Gdyby si臋 wi臋c nad tym zastanowi膰, to te wszystkie „p艂acz膮ce baby” ostatecznie zawsze podejm膮 w艂a艣ciwe decyzje.


Kobiety nie s膮 s艂abe


Gdyby przyjrze膰 si臋 rodzinnym historiom to w艂a艣nie kobiety decyduj膮 si臋 na opiek臋 nad swoim chorym dzieckiem lub schorowanym rodzicem. Latami wi臋c piel臋gnuj膮, lecz膮 i dbaj膮 o osoby, kt贸re nawet nie s膮 w stanie okaza膰 im mi艂o艣ci. W przypadku wielu chor贸b umys艂owych lub tych wywo艂anych staro艣ci膮 mo偶e dochodzi膰 r贸wnie偶 do agresji wobec opiekunki. One to wszystko znosz膮. Chocia偶 po latach pozostaj膮 wrakami, wym臋czonymi swoj膮 trosk膮 i mi艂o艣ci膮. Kobiety potrafi膮 nosi膰 na swoich barkach prawdziwy ci臋偶ar. Dla mnie jest to oznaka prawdziwej si艂y, kt贸rej nie mo偶e wykrzesa膰 z siebie niejeden m臋偶czyzna. Chocia偶 zdarzaj膮 si臋 pi臋kne wyj膮tki.



Cipa sta艂a si臋 s艂owem obra藕liwym. Obelg膮, kt贸r膮 unikaj膮 silni macho. Gdyby jednak s艂owo to mia艂o oddawa膰 prawdziw膮 si艂臋 kobiet, a nie t膮 wykreowan膮 przez mizoginistyczny 艣wiat, to mo偶e wsp贸艂cze艣nie okre艣lenie kobiecych narz膮d贸w oznacza艂oby co艣 zupe艂nie innego.

Ale dziwka!



Moja ciocia mia艂a cudowny dar nadawania negatywnym zwrotom pi臋knych znacze艅. „Wie艣niara” tak bardzo przyj臋艂o si臋 w moim domu, 偶e tym s艂owem obdarzamy ka偶dego szcz臋艣ciarza. Masz dobr膮 prac臋? Chodzisz na si艂ownie? Masz pi臋kny dom, samoch贸d i dzieci? W mojej rodzinie nie jeste艣 wi臋c synonimem sukcesu, jeste艣 najzwyklejszym wie艣niakiem! I no艣 to s艂owo z dum膮, bo je艣li padnie ono z naszych ust, to znaczy, 偶e naprawd臋 budzisz podziw.


Niedawno moi rodzice przytoczyli mi pewn膮 histori臋. Kiedy by艂am ma艂ym dzieckiem, maj膮cym kilka dni, moja ciocia na m贸j widok wykrzykn臋艂a - ale dziwka! No c贸偶, prawdopodobnie czytaj膮c taki opis, niejednemu z was wyskoczy艂y oczy ze zdziwienia. Bo jak to tak, do ma艂ego dziecka wyzwiskami? W 1995 nikogo z obecnych - a ju偶 zw艂aszcza mnie - nie obruszy艂y te s艂owa. Dziwka bowiem w ustach mojej cioci oznacza艂a dziarsk膮, fajn膮 dziewuch臋. Nim jednak rzucicie si臋 w moj膮 stron臋 z takim komplementem, dajcie sobie na wstrzymanie. Co w s艂owniku mojej cioci by艂o pozytywnym okre艣leniem, niekoniecznie musi tak brzmie膰 z waszej strony.


K艂amstwo powielane wiele razy sprawia, 偶e po czasie postrzegane jest jako prawda. Ile wi臋c to 偶arcik贸w i niewinnych dowcipask贸w rzuconych bez namys艂u na temat blondynek, z艂ych 偶on gn臋bi膮cych swoich m臋偶贸w, czy mniejszo艣ci seksualnych sprawi艂o, 偶e dzisiaj postrzegamy pewne grupy ludzi tak, a nie inaczej. Nasze s艂owa w pewien spos贸b formuj膮 nasze otoczenie i jego postrzeganie. One maj膮 moc. Potrafi膮 budowa膰 i bardzo szybko niszczy膰. Tylko od nas samych zale偶y to, jaki 艣wiat chcemy kreowa膰.



Chcia艂abym bardzo pi臋knie podzi臋kowa膰 mojej przyjaci贸艂ce za przygotowanie dla mnie ilustracji do tekstu. Je艣li jeste艣cie ciekawi jej prac, to zapraszam na Instagram Patrycji @portretowani

Czytaj dalej »